Indonesie : Inpakken en wegwezen

Het aftellen is begonnen. Over precies 10 dagen vertrekken mijn 2 dochters en ik naar Indonesië, waar papa al met smart op ons zit te wachten. De tickets zijn binnen, de visa geprint , er rest ons eigenlijk nog maar één ding:  inpakken…

Maar ja, wat neem je mee als je voor onbepaalde tijd weggaat? De twintig kilo bagage die je mag meenemen is niet echt veel. Een beetje koffer weegt al snel vijf kilo, gooi er wat handdoeken en kledingstukken in en de limiet is bereikt of, erger nog, al overschreden.

Maar hoe moet dat dan met mijn boekenverzameling, persoonlijke herinneringen in de vorm van tierlantijntjes, al mijn schoenen, fotoalbums, kleding en niet te vergeten voorraad etenswaren? Ik bedoel drop, kaas, bruin brood, drop en uhh drop. Een leven zonder kan ik me bijna niet voorstellen. Toch denk ik dat ik de dropverslaving maar moet verruilen voor krupuk of pinda’s. Ook lekker toch?!

Mijn oudste dochter, Putu, heeft zo haar eigen plan wat het inpakken betreft. Al die kleren die hoeven toch niet mee? Nee, speelgoed daar gaat het om. Een aantal weken geleden heb ik haar een velletje oranje stickers gegeven zodat ze kan labelen wat ze mee wil nemen.

Tja niet zo’n heel slim idee misschien, achteraf gezien denk ik dat het iets te veel stickertjes waren. Overal waar ik kijk kom ik de laatste tijd oranje tegen, barbies, poppen, boeken, my little pony’s, dvd’s, puzzels, spelletjes, haar fiets en zo kan ik nog wel even doorgaan (een mens verzameld een speelgoed door de jaren heen). Van mijn eigen bagage is inmiddels niet veel meer over. Een stapeltje broeken en shirtjes, that’s it.

Dan is er natuurlijk nóg iets dat niet echt meewerkt, jawel de zomeruitverkoop. Overal zie je grote borden met SALE en korting tot 75%, al die zomerkleren waar de winkels vanaf moeten, komen ons heel goed van pas! Er is alleen één ding, inmiddels staan er nog weer 4 extra tassen vol kinderkleding die ingepakt moeten worden. De verleiding was gewoon te groot, al die leuke vrolijk gekleurde zomerjurkjes en dan die prijzen, dat kon ik toch niet laten liggen?!

Vandaag vertelde een meisje me dat ze zeer verbaasd was dat we gezien ons reisdoel niet meer bagage mogen meenemen, we hebben immers ook een duurdere variant van het ticket (een jaarticket). Zelf was ze laatst acht dagen weggeweest en vond het toen al moeilijk binnen de twintig kilo te blijven. 

Natuurlijk heb ik ook mijn best gedaan om onze bagageruimte enigszins te verruimen, maar dat bleek nog niet zo makkelijk… Gelukkig is de luchtvaartmaatschappij ons goed gezind, want na drie mails en een aantal telefoontjes van zowel mij als het reisbureau hebben ze ons vijf kilo extra bagage toegezegd.

Mijn jongste dochter, Made, is pas net 4 maanden en die extra kilo’s kan ik nu mooi gebruiken om wat, in mijn ogen, onmisbare babyattributen mee te nemen. De wipstoel bijvoorbeeld. Nee hoor ik zou niet zonder kunnen en heb er in Indonesië (althans bij ons in de Kampong) nog nooit één gezien. Ook een kinderstoel, kinderwagen, box, ledikant en commode heeft vrijwel niemand.

Hoe doen die moeders dat daar toch??? Ik heb nog een hoop te leren ….

Judith