Indonesie : Pasar Malam

Hier gaat het iets anders… Elk jaar op 17 augustus wordt de Indonesische onafhankelijkheid gevierd. Iedere stad heeft een eigen programma, overal is wel iets te doen. Onze stad heeft vanaf 17 augustus elk jaar tien dagen lang de Pasar Malam. Nu niet gelijk denken aan de Pasar Malam Besar die elk jaar in Den haag plaats vindt, nee dit is toch weer net even iets anders.

Het lokale voetbalveld (lees dorre stoffige vlakte zonder gras) wordt omgetoverd tot een terrein vol feestverlichting met kraampjes die van alles verkopen: etenswaren, meubels, speelgoed, het enige wat niet verkocht wordt is alcohol.

Achter al die kraampjes wordt een kermis opgebouwd en over het hele terrein rijden treintjes waar je met het hele gezin in kunt voor een sightseeing tour. Tot dusver klinkt het allemaal prima toch?

Wel het is een jaar of vier geleden dat ik voor het eerst naar de Pasar Malam ging, overdag is het te heet, dus het komt pas na zonsondergang een beetje op gang. Gezellig dacht ik, naar de kermis.



Al snel bleek toen dat voor de andere bezoekers de kermis niet meer zo interessant was en ik als grote blanke vrouw ineens de nieuwste attractie was geworden, iedereen wees me na en mensen bleven overal staan en keken om… wauw! Een blanke die zie je niet elke dag. Lichtelijk ongemakkelijk bewoog ik me dus voort die avond, met mijn 1 meter 84 kan ik me ook niet onzichtbaar maken.

Het voordeel toen was dat Putu nog klein was en nog nergens in wilde en nog niets wilde kopen en we dus weer redelijk snel naar huis konden. Dit jaar was dat even iets anders..

Al maandenlang werden er samen met Papa plannen gemaakt over hoe vaak we naar de Pasar Malam zouden gaan en wat we daar allemaal zouden gaan doen.

Dus daar gingen we dan met het hele gezin. Uitgerekend op een zaterdagavond (drukker kan niet) liepen we het terrein op direct door naar het achterste kermisgedeelte. Alles wilde Putu doen, in de draaimolen, het reuzenrad, de achtbaan, in de trein en noem maar op.

Rijen dik stonden we voor de draaimolen te wachten terwijl van alle kanten de dangdutmuziek  (Indonesische smartlappen) uit de luidsprekers schalde.

Het mooie is dat de kermis hier nog niet zo gemoderniseerd is. De draaimolen loopt niet op elektriciteit, zodat ergens iemand in een hokje op knopjes kan drukken. Nee, twee stoere mannen staan in de binnenring en duwen, de hele dag door.

Het reuzenrad of de tas-tasan zoals het hier genoemd wordt is ook zo’n leuke, die draait op petroleum. Grote vaten staan er naast en de motor waar het geheel op draait stinkt erger dan 50 lijnbussen bij elkaar en maakt zo mogelijk nog meer herrie als de dangdutmuziek. Daarnaast is het nog maar de vraag of je er levend uit komt want al de staalconstructies van het rad zien er behoorlijk doorgeroest uit.

Maar, al met al is het allerbelangrijkste natuurlijk dat de kinderen het leuk vinden. Dat was gelukkig wel het geval! Na het reuzenrad te hebben overleefd, de draaimolen, de ballenbak, het eten van wat snacks en bekeken te zijn door alle andere aanwezigen gingen we met onze armen vol flut speelgoed, suikerspinnen en ballonnen richting de parkeerplaats.

En volgend jaar? Ach dan gaan we gewoon weer, want tja, ‘het is maar eens per jaar…’