Indonesie : Eerste schooldag Putu

Daar gingen we dan met zijn viertjes op de scooter om Putu weg te brengen. Gekleed in haar zwart wit geblokte uniformpje voorzien van vlinderdas en pet. We werden opgevangen door het schoolhoofd en voorgesteld aan Putu’s juf,  Ibu Guru Kadek.
Maar naar het klaslokaal gingen we niet want het was maandag en dat betekende de ceremonie van de vlag.

Mijn man keek dit hele tafereel aan alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En tja voor hem is dat ook zo, hij is hier zelf immers ook naar school geweest. Voor mij echter was het een heel bijzondere belevenis. Nooit eerder heb ik zoiets meegemaakt: zoveel saamhorigheid, discipline en trots.

De wekelijkse ceremonie vond plaats op het grasveld voor de school. Alle klassen stonden in uniform opgesteld in rijen van twee, de meisjes rechts en de jongens links. Uit een hogere klas kwam een jongen aangelopen met een microfoon, luid schreeuwend wat de datum was en wat er te gebeuren stond.

Vervolgens zette tot mijn grote verbazing iedereen, van de kleuters tot het schoolhoofd , met luide stem het Indonesische volkslied in.  (Zijn er überhaupt Nederlanders die meer dan 1 couplet van het Wilhelmus kennen en dat zingen bij een andere gelegenheid als voetbal?) 

Tja daar stond ons kleine meisje dan, hand op haar hart zonder geluid te produceren, mee te zingen. Na het volkslied was het tijd voor het schoolhoofd om een woordje te spreken.

De kinderen werden toegesproken als volwassenen over het feit dat ze goed en lief moeten zijn voor hun ouders. En vooral geen terrorist moeten worden want dan kon het wel eens slecht met hen aflopen (dit refererend aan de recente dood van top terrorist Noordin M.Top).

Alle kinderen knikten braaf en schreeuwden in koor ‘’Kita tidak akan menjadi teroris’’ (wij zullen geen terrorist worden). Mijn  verbazing groeide met de minuut. Het werd nog groter toen  het schoolhoofd vervolgde met het voorlezen van de Panca Sila, de vijf ideologieën waar de Indonesische staat op gebaseerd is. Ook dit kon jong en oud meedreunen.

Toen was het tijd om een moment stilte in acht te nemen samen te bidden en na te denken over de strijd die Indonesië geleverd had om  onafhankelijk te worden. Daar sta je dan als Nederlander. Het liefste zou ik terplekke tijdelijk onzichtbaar geworden zijn.

Toen de juf vroeg of we Putu nu achter durfde te laten, had ik inmiddels het idee dat ik mijn dochter naar een militair getinte kostschool had gestuurd. Maar met enige aarzeling en na enig overleg besloten we toch maar om te vertrekken, om Putu twee uur later weer op te halen.

Mij persoonlijk leek het nogal een heftige ervaring, deze eerste schooldag. Maar Putu kwam ons vrolijk huppelend tegemoet, ze had zoveel te vertellen, ze had drumles gehad en les in Balinese dansen en ze had Engelse woordjes geleerd. Zo vertelde ze ons ‘’me dress no pink, me dress blue’’ aha…

Toen de volgende ochtend de wekker om zes uur ging, werd dan ook vrolijk het geel oranje geblokte uniformpje uit de kast gehaald. Ditmaal vertrokken we met zijn tweeën op de scooter naar school. Nu er geen vlaggenceremonie was, hadden we tijd om het kleuterlokaal te bewonderen.

Gelukkig was er van het lokaal dat ik in mijn verbeelding geschetst had , grijze muren, 1 persoonsbankjes, een groen schoolbord en een aanwijsstok, geen sprake. We kwamen binnen in een kleurig lokaal, met rood geschilderde tafeltjes en geel/groene stoeltjes. Aan de wand hingen posters en tekeningen en overal stonden kratten speelgoed op de grond.

In het midden van de klas lag een groot tapijt voor het voorleesuurtje en tegen de muur stond een paars geschilderde kast waarin iedereen zijn eigen vakje had. Alle schoentjes bleven buiten en de kinderen zaten kletsend aan de tafeltjes.  Zonder enige aarzeling of overleg liet ik Putu achter bij haar nieuwe vriendjes en reed alleen terug naar huis.

Judtih