Indonesie : Jetlag

Iedereen heeft er last van, de een misschien iets meer als de ander, maar in principe heeft iedereen die een lange afstandsvlucht maakt last van een JETLAG.  Zeker als die vlucht gepaard gaat met een stevig tijdsverschil.  Zo Ook Putu, Made en ik…
 
Half februari zijn we voor 2 weekjes naar Nederland gevlogen voor een soort minivakantie.
Nooit gedacht dat het rond maart nog zulk vreselijk weer zou zijn natuurlijk.. Ik bedoel sneeuw is leuk maar 2,5 week achter elkaar?! Nee dan niet meer, ik heb echt medelijden met iedereen die er al vanaf november mee opgescheept zit , geef mij maar Bali!

Maar goed, op de heenweg hadden we eigenlijk niet echt last van een Jetlag, ja de eerste paar dagen waren we belachelijk vroeg wakker, eigenlijk als gevolg van het belachelijk vroege naar bed gaan. Maar verder heb ik er weinig van gemerkt. Op de terugweg echter was dat een heel ander verhaal…

We bleken op een rechtstreekse avondvlucht  Amsterdam-Denpasar  te zitten. In eerste instantie klonk dit mij als muziek in de oren, 21:00 vertrekken, net bedtijd voor de kinderen, vlucht van 15 uur, met een beetje geluk zouden ze pas weer wakker worden bij aankomst!

De vlucht ging eigenlijk best goed, Putu heeft echt 12 uur geslapen. Made sliep wel maar niet langer dan anderhalf uur achter elkaar, dan volgde er een langdurige en vreselijk harde huilbui. Na een half uurtje heen en weer wiegen viel ze dan vervolgens weer in slaap.

Maar die huilbuien waren toch iets minder,  je probeert als moeder op zo’n moment er alles aan te doen om je baby te sussen want buiten het feit dat het voor je kindje natuurlijk heel vervelend is dat het zo moet huilen is het ook niet fijn voor je medepassagiers, maar terwijl je daar wiegend in een gangpad van 40 cm breed staat weet je dat er 350 paar ogen op je gericht zijn en je hoort ze denken  BABY STOP DAARMEE!!!

Wijs als ik ben heb ik me natuurlijk niets van deze blikken aangetrokken! We kwamen om 20:00 de volgende avond in Denpasar aan, en daar ging het mis…

Mijn kindjes hadden dan wel goed geslapen in het vliegtuig maar ik niet. Van tevoren had ik bedacht dat het bij aankomst eigenlijk precies weer bedtijd was , maar daar waren de kids het niet zo mee eens.  Ze waren immers net wakker. Het gevolg? Voor mij nu al 3 slapeloze nachten  en Putu en Made gaan al 2 nachten pas om 5 uur slapen omdat ze voor die tijd gewoon niet moe zijn en vervolgens worden we met z’n allen rond 2 uur  ’s middags wakker…een hele grote JETLAG dus.
Vandaag heb ik getracht ze uit te putten… zodat ze vroeg in slaap vallen maar inmiddels is het alweer bijna 11 uur en ik zie nog geen enkel teken van  vermoeidheid….GAAP….

Judith