Indonesie : Dari Mana Kim Lian

Haar eerste single ‘Teenage Superstar’ stond in 2003 niet alleen in Nederland in de top 10, maar ook in Indonesië. Ze trad er op, kwam op radio en tv en haar trotse familie liet altijd even weten wanneer haar videoclip weer op televisie was geweest. Kim-Lian kwam voor het eerst in het land van haar oma toen ze twee jaar oud was. Daarna bezocht ze Indonesië nog drie keer. “En als onze kindjes ouder zijn, ga ik samen met hen nog eens terug ga naar Indonesië, zodat ook zij zien waar de roots van ons bestaan liggen.”

Welke plek vind je het mooist in Indonesië en ga je ooit aan je kinderen laten zien?
Er zijn heel veel mooie plekken in Indonesië. Ik vind de Puncak heel mooi. Door dit bergachtige groene gebied reden we altijd als we onze familie in Cianjur gingen opzoeken. Je ziet er rijstvelden, groene bergtoppen en overal langs de weg eettentjes met vers fruit en meer.

Aan welke reis bewaar je de mooiste herinnering?
Met mijn moeder en zusjes heb ik vier weken over Java getoerd en toen hebben we zo’n beetje alle uithoeken van dat immense eiland gezien. Mooie plekken, lelijke plekken, rijkdom, bedroevende armoede en overal vriendelijke mensen. Juist de grote verschillen in Indonesië maakten een enorme indruk op mij.

Waar heb je het lekkerst geslapen?
Er zijn prachtige resorts en hotels waar je – als je het kan betalen – verwend zal worden alsof je een koning bent. Maar juist de overnachtingen bij mijn familie in Cianjur, een klein Javaans dorpje, in hun eigen ‘gewone’ huisjes waren het leukst en het meest bijzonder.

Waar heb je het lekkerst gegeten?
Overal langs de straat kun je heerlijk eten. Ik zat een keer met mijn vader langs de weg in een tentje te eten. Een plastic zeil boven ons hoofd was het dak van het restaurantje en we zaten op plastic tuinstoeltjes. Je kon de kok het eten zien klaar maken. Ik weet niet meer wat ik daar heb gegeten, maar oh, oh, oh, wat was het lekker! Ook mijn oma’s lemper, bapao’s en gado gado waren onevenaarbaar.



Met wie had een bijzondere ontmoeting?
Eén van mijn oma’s zussen is heel erg arm, zij woont nog net niet in de kampong, maar haar huis is niet meer dan vier stenen muurtjes en ramen zonder glas erin. Binnen slapen zij, haar kinderen en haar kleinkinderen op matjes op de grond. Ik vond de ontmoeting met deze mensen bijzonder, omdat ze zo lief waren voor ons. Ze hadden heerlijke cakejes gebakken en hun best gedaan om ons zo leuk mogelijk te ontvangen in hun huis. Ik ben toen samen met ze nieuwe schoenen voor ze gaan kopen. Ik heb zelden mensen zo blij gezien.

Wat vond je het prettigst aan het land?
De warmte, het eten en de mensen.

En wat vond je minder prettig?
Vieze kakkerlakken zo groot als een stuiterbal! En de moskeeën met luidsprekers waardoor je vijf keer per dag moest meegenieten van de lawaaierige gebeden. Ik werd er ‘s ochtends heel vroeg wakker van. Als je geen moslim bent, overvalt je dat enorm de eerste keer.

Wat was voor jou een bijzonder moment tijdens je verblijf in Indonesië?
Ik vond het heel fijn en bijzonder om samen met mijn tante om vijf uur ‘s ochtends op een berg met een groep mensen Tai-chi te beoefenen.

Wat is je opgevallen aan de Indonesiërs?
De enorme verschillen tussen arm en rijk, vies en schoon. En de corruptie in het land, je kunt een politieagent zo omkopen. Als je maar geld hebt...

Waar zou je naar toe willen als je nu weer naar Indonesië zou gaan?
Nog een keer naar Bali en weer de tempels bezoeken. Ik vond het prachtig om te zien hoe de Hindoe’s van Bali iedere dag offers op straat leggen voor de goden. Grote schalen met bloemen, eten, drinken, sieraden, gedichten en zelfs sigaretten.

Wat zou iedereen die naar Indonesië gaat moeten doen?
Ik zou in ieder geval minimaal drie weken uittrekken voor een reis naar Indonesië. Er is zoveel te zien en je maakt veel reisuren om op verschillende plekken te kunnen komen. Huur een gids die je de echte plekken van Indonesië laat zien en je niet alleen maar naar de toeristische attracties brengt. En als je van winkelen houdt, moet je naar Manga Dua in Jakarta. Dat is een megagroot gebouw waar je voor een appel en een ei de leukste kleding, schoenen en accessoires haalt. En afdingen is overal mogelijk! En een ritje in een becak moet iedereen uiteraard ook een keer gedaan hebben.

En wat zouden ze moeten laten?
Hun arm uit het raam van de auto laten hangen als ze stilstaan voor het stoplicht. Als bedelaars je gouden ringen of armbanden zien, ben je ze kwijt. Helaas zijn er veel straatarme mensen die geen kans voorbij laten gaan om de – in hun ogen – rijke toeristen te bestelen.

Foto-bijschrift: Kim-Lian in 1998 in Indonesië

© Karin Radstaak 2011